شما اینجا هستید
اخبار برتر » دو سهمیه المپیکی تکواندو؛ شاهکار فریبرز عسکری در مسکو

در روزهایی که آسمان پهناور تکواندوی ایران از هرگونه ستاره درخشانی خالی شده، “سونامی” و “ترمیناتور” تنها تداعی گر نام هایی بزرگ و نه عملکرد فنی قابل توجه بوده و تغییر در ترکیب کادر فنی تیم ملی نیز نه تنها وضعیت بغرنج و کُمای تیم‌ ملی را بهبود نبخشید و بلکه روز به روز نیز حواشی تازه و معضلات فنی بیشتری در اردوهای تیم‌ ملی ایجاد شده و بازتاب رسانه ای می یافت، بازگشت فریبرز عسکری به راس هدایت فنی تیم ملی معادلات موجود را کاملا تغییر داد و جان تازه ای در کالبد نیمه‌جان تیم‌ ملی تکواندوی بزرگسالان دمیده شد.

تیم ملی با “فریبرز” اعتماد به نفس از دست رفته را بازیافت و ستارگان جدیدی مانند: “میرهاشم” و “آرمین” در آسمان تکواندوی ایران درخشش خود را آغاز کردند؛ ستارگانی که یا دیده نشده بودند و یا هنوز ستاره نشده بودند، اما عسکری سرمربی جدید و با اخلاق تیم‌ ملی که خود در سالهایی نه چندان دور، در شیاپ چانگ بهترین بود و پس از آن در کسوت مربی نیز هوش و توان بالای خود را در عرصه باشگاهی و ملی و حتی مربیگری بین المللی بارها به نمایش گذاشته بود، کاشف و میدان دهنده بزرگ به جوانان مستعد و فوق ستارگان پس از آن لقب گرفت.

نتایج مسابقات گرندپری روسیه، ماحصل بیش از دو سال تلاش سرمربی تیم ملی برای کسب حداکثر سهمیه های المپیکی بود، ضمن اینکه عسکری در این مدت بارها از کارشناسان و منتقدان تکواندوی ایران برای مشاوره و ارائه دیدگاه هایشان درخواست یاری کرد.

آنچه که در شیاپ‌چانگ مسکو رقم خورد معادله ای بود که دو وجه پیدا و پنهان داشت؛ روی آشکار این‌ معادله قطعی شدن دو سهمیه المپیک ۲۰۲۰ توکیو در اوزان ۵۸- و ۶۸- کیلو توسط آرمین هادی پور و میرهاشم حسینی بود و اینکه همچنان باید امیدوار به درخشش سجاد مردانی در گرنداسلم ووشی چین و کسب طلا و سهمیه سوم در آخرین فرصت باقیمانده باشیم.

باخت میرهاشم و آرمین در نیمه نهایی و از دست دادن مدال برنز و همچنین شکست سجاد در فینال و از دست رفتن‌مدال طلا و کسب سهمیه المپیک در مسکو، از جهات مختلفی قابل بررسی خواهد بود که‌ مهمترینِ آن چرایی از دست رفتن برتری امتیازی و تعویض یک برد مسلم با شکست است.

آیا مشکل را باید در کیفیت تمرینات فنی جستجو کرد؟ اگر این فرضیه صحیح باشد پس چگونه می شود از چهار فرصت ممکن، در یک قدمی کسب سه مدال قطعی قرار گرفتیم و مهمتر از آن دو سهمیه المپیکی برای تکواندوی ایران حاصل شد؟

اگر دلیل اصلی حذف سه تکواندوکار و بسنده شدن به یک‌مدال قطعی و دو سهمیه المپیک، نامناسب بودن تمرینات بدنسازی باشد پس شاخص های مثبت آماری حاصل شده از تست های سنجش آمادگی جسمانی را چه باید کرد؟!

اینجاست که با در نظر داشتن سه مولفه تمرینات فنی، تمرینات بدنسازی و آمادگی روحی روانی ناشی از مدیریت ذهنی مناسب یک ورزشکار، عملا گزینه سوم قابل بحث خواهد بود زیرا به عینه شاهد بودیم در برخی لحظات، تکواندوکارانمان به هر دلیل از جمله نوع داوری ها، رو به بازی احساسی و فاقد منطق و باری به هر جهت آورده و گویی کلام مربی را دیگر نمی شنیدند و به نحوی مبارزه کردند که خارج‌ از “پِلَن” تمرین شده و مرور شده قبلی بود.

اما عاملی بالاتر از فرضیه های گفته شده وجود داشت که قطعا این عامل را باید دلیل ناکامی حسینی و هادی پور از کسب مدال دانست و آن چیزی جز مصدومیتی عجیب برای آرمین و آسیبی آزار دهنده برای میرهاشم نبود.

آرمین هادی پور در جریان تمرینات آماده سازی و مبارزات درون اردویی به شدت از ناحیه کلیه آسیب دید تا جایی که میزان خون دفع شده از کلیه و مشهود در آزمایش ادرار این تکواندوکار با دستور قاطع پزشک مبنی بر استراحت مطلق و عدم شرکت در مسابقات گرندپری مسکو همراه بود ولی آرمین با خونریزی کلیوی، سهمیه المپیک را تثبیت کرد.

وضعیت میرهاشم نیز به نوعی بهتر از آرمین‌نبود و پارگی عضله پشت پای این تکواندوکار مساوی با کاهش قابل توجه توانمندی های فنی وی در مسابقات به ویژه مسابقه حساس مرحله نیمه نهایی مقابل حریف سرشناس کره ای شد.

اینک سجاد مردانی تکواندوکار سنگین وزن کشورمان به منظور کسب سومین سهمیه تکواندو المپیک ۲۰۲۰ ساعت ۲۱:۱۰ جمعه – ۲۲ آذر راهی ووشی خواهد شد تا ببینیم آیا با گامی بزرگ، فاصله یک قدم‌مانده تا سهمیه المپیک را طی خواهد کرد؟!

منطقی است در فرصت زمانی بسیار اندک‌ باقیمانده، تمرکز کادر فنی و در راس آنها عسکری به آنالیز فیلم‌های مسابقات رقبای سجاد و افزایش اعتماد به نفس و حفظ آرامش روحی روانی وی باشد‌ تا شاهد بهترین راندمان ممکن از سجاد باشیم، گرچه تکواندوی آقایان تا همین جا نیز نمره قبولی گرفته و برای آنچه بیش از این حاصل شود، چیزی جز دست مریزاد نمی توان گفت!

✍ دکتر حمیدرضا حصارکی

پایگاه خبری تکواندو پلاس | |:: خبری :: تحلیلی :: گزارش ::|