شما اینجا هستید
خبر » آقای رییس! با این پاداش ها از تنور المپیک نانی در نمی آید

اخیرا مراسم تجلیل از ورزشکارانی که تا به این لحظه موفق به کسب سهمیه المپیک ۲۰۲۰ شده اند در کمیته ملی المپیک برگزار شد؛ مراسمی که بسیار می توان درباره برخی موضوعات مطرح شده در آن نوشت و صحبت کرد.

بی تردید آنچه که بیش از هر چیز در جریان‌ این مراسم به چشم آمد تاکید مسئولان کمیته ملی المپیک‌ به کمبودهای مالی و پرداخت مبلغ چهار میلیون و پانصدهزار تومان! به ورزشکاران حاضر بود؛ مبلغی که نه فقط ورزشکاران بلکه کارشناسان را نیز متحیر کرد و اینکه آیا واقعا ارزش کسب سهمیه المپیک که بسیاری از کشورها برای آن ارقام‌نجومی هزینه کرده و تازه این هزینه کرد صرفا تا مرحله کسب سهمیه بوده و کسب مدال المپیک خود پاداش ویژه و جداگانه ای خواهد داشت، به همین میزان‌است و اگر بیشتر است، پس چه زمانی قرار است پرداخت شود زیرا المپیک به سرعت فرا خواهد رسید ولی اینگونه که از شواهد و قرائن بر می آید، هنوز ورزش ایران اندرخم یک کوچه باقی مانده است.

رییس محترم کمیته ملی المپیک انگیزه دیدار از نزدیک با ورزشکاران را انتقال دو پیام شامل تشکر از زحمات آنها و تاکید بر مشکلات‌مالی عنوان کرد و اینکه المپین ها کاستی ها را ببخشند، ضمن اینکه تاکید می کند ورزشکاران انتظار ایجاد نکنند و مسائل داخل خانواده حل شود.

سوالی که به ذهن می رسد این است که در تاریخ ورزش ایران کدام ورزشکار را می توان مثال زد که به شخصه قول مدال داده باشد و آیا همواره مسئولان سازمان سابق تربیت بدنی و وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک از روسای فدراسیونها مطالبه مدال و عنوان نداشته و آیا این فدراسیونها نبوده اند که وادار به پیش بینی کسب سهمیه ها و نتایج در المپیک شده و در اصل آنها به نوعی مجبور شده اند از طرف ورزشکاران قول کسب مدال بدهند و خود به خود جامعه نیز پیگیر این قول ها باشد؟!

چگونه با وجود اعتراف به کمبودهای اعتباری و مالی، تلویحا درخواست‌ می شود مسائل و مشکلات رسانه ای نشده و در داخل مجموعه ورزش باقی بماند ولی هیچ راهکاری برای رسیدگی به مطالبات منطقی و به حق یک ورزشکار المپیکی و رفع دغدغه های مالی وی که متحمل سخت ترین تمرینات و شرایط آماده سازی شده و این شرایط تا المپیک هم ادامه دارد، ارائه نمی شود؟

صدای یک المپین چگونه باید به مسئولان بالادستی برسد تا این‌مسئولان موظف شوند مشکلات مالی و روحی روانی ورزشکار را برطرف کنند؟
پرداخت چهارمیلیون و پانصد هزار تومان به ستارگان ورزش ایران که حتما از آنها انتظار و توقع کسب مدال هم خواهند داشت، با کدام منطق و مدل جهانی مطابقت دارد و اصولا این مبلغ چه باری را از دوش ورزشکار بر می دارد و چقدر برای او مشکل گشاست؟!

با این مقدار پاداش های ناچیز، انگیزه کسب مدال که چه عرض کنیم، یک تشتک هم در المپیک کسب نمی شود و متولیان محترم ورزش کشور حتما باید در استراتژی خود در مسیر آماده سازی و تقویت انگیزه های ورزشکاران المپیکی در فرصت زمان محدود باقیمانده تا نهایی شدن فرآیند کسب سهمیه ها، بازنگری کنند که اگر تدبیری اندیشیده نشود، تکرار فاجعه پکن ۲۰۰۸ خیلی غیر محتمل نخواهد بود.

اگر مسئولان ورزش اذعان به وجود منابع محدود مالی دارند که در کلیت موضوع با آنها موافقیم، حداقل همین‌ منابع محدود را به شکل درست مدیریت کرده و برای رشته هایی مانند: کشتی، تکواندو، کاراته، وزنه برداری و دو و میدانی که روی کاغذ و با توجه به نتایج ادوار گذشته از شانس اول کسب مدال برخوردارند، هزینه شده تا کاروانی کیفی در عالیترین تجلی بین المللی ورزش، راهی توکیو ۲۰۲۰ شود.

✍ دکتر حمیدرضا حصارکی

پایگاه خبری تکواندو پلاس | |:: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::|