شما اینجا هستید
اخبار برتر » مهاجرت ورزشکاران و نخبگان؛ حق یا کم لطفی

پیش از این تکواندوکاران زیادی از ایران خارج شده بودند، بعضی مجددا به کشور بازگشتند و بعضی ماندگار شدند.میلاد بیگی، راحله آسمانی، دینا پوریونس، سینا بهرامی و احمد محمدی جز این افراد بودند.

اینکه هر شخصی حق دارد نسبت به آینده خود تصمیم بگیرد درست است اما آیا نباید در این تصمیم گیری هزینه هایی که برای هر نخبه و ورزشکار شده تا به جایگاه فعلی اش برسد، مدنظر قرار گرفته و فراموش نشود.

در اخبار آمده است که کیمیا علیزاده دارای ۶ رکورد ملی است. اما آیا او این افتخارات را به تنهایی کسب کرده است؟ آیا حمایت وزارت ورزش، کمیته ملی المپیک، فدراسیون تکواندو، هیات تکواندو البرز و مربیان ملی و باشگاهی در این موفقیت بی تاثیر بوده است؟ آیا بعد از مدال برنز کیمیا، جوایز و هدایای بیشماری به وی اهدا نشد؟ آیا فرصت حضور در تیم ملی به کرات برای او تسهیل نشد؟

لذا نباید قصد مهاجرت نخبگان را فقط ناشی از کمبود توجه و امکانات داخلی دانست، بهرحال ایران کشوری است که تحت شدیدترین تحریم ها قرار دارد و نمی توان انتظار داشت شرایط همچون کشورهای اروپایی پیشرفته باشد.

قهرمانان سرمایه های کشورند اما به نظر می‌رسد گاهی اوقات منافع شخصی را بر منافع ملی ترجیح می دهند و به امید آینده ای روشن پشت پا میزنند به همه هزینه و آرزوهایی که کشور و ملت ایران بدان چشم امید دوخته اند. شاید این اقدام ورزشکاران اقدامی شخصی باشد اما نمی توان از واژه کم لطفی به راحتی گذشت.

به نظر میرسد ضروریست به قهرمانان علاوه بر تکنیک های ورزشی، اخلاق و مرام وطن پرستی را نیز یاد داد.

سارا یوسفی

پایگاه خبری تکواندو پلاس | |:: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::|