شما اینجا هستید
اخبار برتر » از گریه برای نگرفتن مدال تا خوشحالی برای عنوان اولین بانوی المپیکی ایران

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می‌کند. روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست.

سارا خوش جمال فکری قهرمان اسبق تکواندو و دارنده مدال برنز بازی‌های آسیایی از اولین شکستش در نوجوانی، حس و حال خوب تمرینات اردوی تیم ملی و حضورش در المپیک به عنوان نخستین دختر تکواندو ایران روایت می‌کند:

«دردوره نوجوانی ام سال ۱۳۸۱ برای اولین بار به مسابقات کشوری اعزام شدم؛ بعد از اتمام رقابت‌‌ها با اتوبوسی که در حال برگشت بودیم همه تکواندوکاران به جز من مدال گرفته بودند. در تمام مسیر اشک می‌ریختم و ناراحت بودم چراکه به شکل بدی به یک حریف ناشناس باخته بودم، بعد از آن تمریناتم را با نگاهی تازه ادامه دادم و خیلی جدی‌تر تصمیم به جبران گرفتم.

سال بعد از آن در مسابقات ورود به اردوی تیم ملی انتخاب شدم. قرار بود ایران برای اولین بار در مسابقات قهرمانی نوجوانان آسیا ۲۰۰۳ – ویتنام  تکواندوکار دختر اعزام کند و من هم یکی از آن نفرات بودم. یادم می‌آید با توجه به اینکه تا حالا بازیکنان  چشم بادامی (کره‌ای) ندیده بودم برایم جای سوال داشت که رقیبم با چشمان بسته چطوری می‌خواهد با من رقابت کند البته با اختلاف بسیار کم نتیجه را به او واگذار کردم که همین مورد در آن زمان خیلی به چشم آمد که دختران تکواندوکار در برابر حریفان کره‌ای خوب مقاومت کردند.

تمام آن دوران برایم شیرین و خاطره انگیز است؛ حس و حال خیلی خوبی در تمریناتم داشتم و مدام درتلاش بودم حتی روزهای جمعه هم تمرین می‌کردم. آن زمان اردوی تیم ملی در استادیوم آزادی برگزار می‌شد و در یک سالن چند منظوره  روزی دو بار تمرین می‌کردیم. علاوه بر آن من شب ها هم برای دویدن و مرور تکنیک‌هایم به آنجا می‌رفتم؛ خیلی وقت‌ها به من اجازه روشن کردن چراغ نمی‌دادند اما تمرین در همان شرایط برایم فضای جالبی ایجاد می‌کرد که خاطره خوبی برای من از آن روزها به جا مانده است.

زمان تمرین بخاطر توقعاتی که از خودم داشتم استرس و فشار زیادی را تحمل می‌کردم و خیلی وقت‌ها گریه می‌کردم چراکه فکر می‌کردم به آمادگی که در نظر دارم نمی‌رسم. مدام حریفان قدر خود را از نظر می‌گذراندم و همیشه به خودم می‌گفتم برای بهتر بودن باید تمرین و تلاش بیشتری کنی. تکنیک‌ها را خوب اجرا می‌کردم اما باز هم وسواس داشتم و تنها روزهای بی استرس، آرام و شاد من روز برگزاری مسابقه بود چراکه خیالم راحت بود با صد در صد توان به شیاپ چانگ می‌روم و با لذت مبارزه می‌کردم.

من به عنوان نخستین بانوی ورزشکار ایرانی توانستم سهمیه حضور در بازی‌های المپیک را در سال ۲۰۰۸ کسب نمایم. قبل از اعزام به بزرگ‌ترین رویداد ورزشی جهان، استاد آذرمهر مربی تیم گفتند: جایی که میروی تمام غول های ورزش دنیا حضور دارند و حالا تو یکی از آن غول ها هستی، تمام توان خود را نشان بده. در آن رقابت‌ها نتیجه را در راند طلایی به حریفم واگذار کردم اما تمام  تلاش خودم را به کار گرفتم تا هیچوقت حسرتی نخورم.

به نظرم همین که ورزشکار از صد در صد توانایی خود استفاده کند به قهرمانی رسیده است و اگر بخواهم به عقب بازگردم علیرغم اینکه مدالی نگرفته‌ام اما هیچ پشیمانی ندارم چراکه همیشه با تمام توانم درمیادین جنگیده‌ام.»

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::