شما اینجا هستید

اخبار برتر » عدد ۱۳مرا ملی‌پوش و قهرمان جهان کرد!

Rate this post

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می‌کند. روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست.

احمد اخلاقی پومسه رو اسبق تیم‌ملی کشورمان که در کارنامه خود مدال‌های خوشرنگ جهانی و آسیایی را ثبت کرده است از خاطره به واقعیت پیوستن یک خواب تا کسب سکوی نایب قهرمانی جهان در کمال ناباوری می‌گوید.

« سال ۲۰۰۸ برای اولین بار به منظور اعزام به مسابقات جهانی ۲۰۰۸ ترکیه به اردوی تیم ملی راه پیدا کردم. در آن زمان استاد کانگ سرمربیگری تیم را برعهده داشت و برای رقابت‌های انتخابی یک سری شماره به پومسه روها داده بودند. من دیدم یکی از این اعداد بین بازیکنان دست به دست می‌شود، که عدد ۱۳ بود و به تصور اینکه نحسی می‌آورد هیچکس قبول نمی‌کرد آن را بردارد که حذف نشود. در نهایت این عدد به بنده رسید و من آن را به فال نیک گرفتم خداراشکر برای اولین بار به انتخاب کانگ ملی پوش شدم و عنوان قهرمانی جهان را کسب کردم.

شب قبل از اعزام به این مسابقات خواب دیدم دو گروه فوتبالی هستیم که من و هم تیمی هایم در برابر تیم دیگر بازی می‌کنیم آنها توپ را به من پاس می‌دهند و من آن را گل می‌کنم، خیلی برایم جالب بود چرا که من اصلا فوتبال نمیبینم وعلاقه ای به آن ندارم صبح همان روز که بیدار شدم به همه گفتم ما طلا می‌گیریم و قهرمان می‌شویم که این اتفاق هم افتاد. در آن زمان ترکیه تیم قوی تشکیل داده بود و برای مدال طلا می‌جنگید و هیچکس باور نمی‌کرد بتوانیم این عنوان را بدست آوریم اما خدا را شکر حاصل شد.

خاطره تلخی نیز در ذهنم هست که در نهایت به شیرینی منجر شد. سال ۲۰۱۲ برای حضور در مسابقات جهانی کلمبیا به دلیل شرایط مالی فدراسیون وهزینه هایی که اعزام تیم داشت به این نتیجه رسیدند تیم مردان و زنان هر کدام با شش نفر در این رویداد حضور پیدا کنند که فکر می‌کنم این کمترین تعداد در تاریخ حضورهای پومسه بوده است.

این شش نفر باید در بخش های تیمی و انفرادی مسابقه می‌دادند. یک روز قبل از آغاز مسابقات، فرم‌های اجرایی از طریق قرعه کشی مشخص شد که فرم ما «کونگ یانگ» بود که تعادل در اجرای آن نقش مهمی دارد. من، استاد زاهدی و استاد سلمانی در یک گروه شروع به تمرین کردیم تا به حالت استاندارد خودمان برسیم در تمام تمرینات استاد زاهدی با عدم تعادل مواجه بود. کاملا ناامید شده بودیم که بتوانیم این فرم را به صورت هماهنگ انجام دهیم و بدتر آن بود که اگر تیم ما موفق به کسب مدال طلا نمیشد سکوی نایب قهرمانی را از دست می‌دادیم.

با اضطراب و ناامیدی وارد زمین شدیم و در کمال ناباوری دیدیم استاد زاهدی بدون کوچکترین تکان و در تعادل کامل فرم را اجرا کرد و با بالاترین امتیاز مدال طلا را از آن خود کردیم. شاید هیچکس باور نمی‌کرد تیم با این تعداد نفرات بتواند سکو بگیرد و بعد از کره جنوبی در مجموع مردان و زنان نایب قهرمان شود.»

پایگاه خبری تکواندو پلاس | ::دنیای تکواندو :: خبر :: تحلیل :: گزارش::