شما اینجا هستید
اخبار برتر » رقابت های آسیایی۲۰۱۲ پایان دوران قهرمانی من بود

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می‌کند. روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست

حسین تاجیک تکواندوکار سابق تیم ملی که ۶ طلا، ۳ نقره و ۲ برنز رویدادهای مختلف جهانی، آسیایی و … را در کارنامه خود ثبت کرده است از خاطرات تلخ و شیرینش به تکواندو پلاس می‌گوید:

«از دوران قهرمانی خاطرات زیادی برایم به جا مانده است که یکی از شیرین‌ترین‌های آن مربوط به مسابقات جام جهانی ۲۰۱۰ چین است. تیم با انگیزه، صمیمی و خوبی بودیم و تمرینات فشرده ای را زیر نظر بیژن مقانلو، رضا مهماندوست و مجید افلاکی پشت سر گذاشته بودیم. در بازی پایانی و فینال که بسیار هم حساس بود نوبت به من رسید تا مبارزه کنم، خدا را شکر توانستم با شکست دادن حریفم مدال طلا کسب کنم  و تیم هم بر سکوی قهرمانی ایستاد.

در آن دوران مدال های زیادی بدست آورده‌ام که هر کدام شیرینی و لذت خاص خودشان را دارند اما یکی از به یاد ماندنی ترین مدال های من مربوط به مسابقات آسیایی ۲۰۱۰ قزاقستان است. در فینال این رقابت‌ها با حریفی از میزبان که قهرمان المپیک و ستاره این کشور بود مبارزه کردم و در حالی که تمام سالن یک صدا او را تشویق می‌کردند توانستم با اختلاف امتیاز زیاد او را شکست بدهم و صاحب گردن آویز طلا شود و با توجه به اینکه تیم هم قهرمان شد، شیرینی این مدال دو چندان شد.

تلخ ترین خاطره ام  مربوط به مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۱۲ ویتنام است؛ این رقابت‌ها قبل از بازی‌های المپیک بود و با وجود آمادگی بالایی داشتم ولی متاسفانه در فینال رباط پا پاره کردم و به مدال برنز زسیدم. این رویداد به نوعی پایان دوران قهرمانی من بود البته سال بعد هم در فینال گرندپری  شرکت کردم  که در آنجا هم دوقلو پایم پارگی پیدا کرد و عملکرد خوبی نداشتم.

هیچوقت شکست‌هایم باعث نا امیدی من نشدند، شاید برای مدت کوتاهی به لحاظ روحی بهم می‌ریختم اما خیلی زود ریکاوری میکردم و با انگیزه به میادین برمیگشتم و اکثراوقات هم در مسابقات نتیجه بهتری نسبت به قبل میگرفتم.»

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::