شما اینجا هستید
اخبار برتر » شرمسار از نگاه های منتظر برای مدال بودم

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می‌کند. روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست

بدری اسدی پومسه رو سابق تیم ملی که طلا و نقره تیمی قهرمانی جهان و نقره انفرادی جهانی را در کارنامه خود ثبت کرده است از روزها و خاطرات تلخ و شیرینش همچنین احساس های مختلف یک ورزشکار به تکواندو پلاس می‌گوید:

«وقتی حاصل زحمات ورزشکاری کسب مدال طلا می‌شود قطعا قشنگترین خاطره اش رقم می‌خورد ولی برای من کسب نقره قهرمانی جهان در بخش انفرادی سال ۲۰۰۸ که به میزبانی ترکیه برگزار شد، شیرین ترین خاطره است.

در اردو مسابقات جهانی ازبکستان سال ۲۰۱۰ روزهای سختی بر من گذشت چرا که از ناحیه پا دچار آسیب دیدگی شدید بودم و تا روز برگزاری رقابت‌ها درد همراه من بود و با وجودی که همه نا امید بودند تنها مدال طلای تیم حاصل آن همه صبوری من شد.

مادر بودن من سختی‌های اردو را بیشتر می‌کرد چراکه تعهد اولیه من خانواده‌ام بود، به دلایل مختلف نمی‌توانستم کنار آنها باشم و درد و رنج مضاعفی برایم داشت؛ با توجه به اینکه در گروه سنی مستر(استادان بالای چهل سال) شرکت می‌کردم، فکر می‌کنم مدال‌هایی که توانسته‌ام کسب کنم بسیار ارزشمند هستند.

هر اردو و مسابقه ای با تمام مشکلات و دردسرهایی که داشت وقتی به یک مدال ختم ‌می‌شد بسیار لذت بخش بود و برای هر ورزشکاری گرفتن مدال طلا، رفتن روی سکو، به اهتزاز درآمدن پرچم و پخش سرود ملی کشورش غرورانگیزترین لحظه زندگیش است که اگر در هر مرتبه ای این سکو به یک پله پایین تر ختم بشود درد بزرگی است.

غم انگیزترین حضورم در رقابت‌های جهانی کلمبیا سال ۲۰۱۲ بود که با وجود تمرینات سخت و فشرده بعد از آسیب دیدگی که داشتم همچنین عنوان‌هایی که کسب کرده بودم تنها با اختلاف امتیاز سه دهم دست خالی به کشورم بازگشتم وشرمساراز نگاه های منتظر برای مدال بودم، همچنین با خودم میگفتم ای کاش چند ساعتی که برای استراحت و خوابم در شب ها می‌گذاشتم را صرف تمرین می‌کردم.»

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::