شما اینجا هستید
اخبار برتر » بی اعتمادی که منجر به قهرمانی من در جهان شد/ خاطره تلخ مسابقات آسیایی ۲۰۱۴ را فراموش نمی‌کنم

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می‌کند. روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست.

رضا نادریان قهرمان جهان و دارنده ۲ مدال طلا، ۴ نقره ویک برنز رویدادهای مختلف را را در کارنامه خود ثبت کرده است از خاطرات تلخ و شیرینش به تکواندو پلاس می‌گوید:

«بهترین خاطره ای که من از ورزش تکواندو به خاطر می آورم برمیگردد به مسابقات جهانی نوجوانان ۲۰۰۶ ویتنام که اولین حضور در تیم ملی را تجربه کردم؛ تا قبل آن سه سال از اردو خط می‌خوردم، مربیان تیم آن زمان استاد فرجام دانش، محمدرضا زوار و مهرداد رکنی بودند.

استاد دانش در ابتدا کار را برای من بسیار سخت کرده بود چرا که سبک مبارزه و تکنیک های مرا نمی‌پسندید و حتی در نظرسنجی که از ایشان شده بود فکر نمی‌کردند من مقامی کسب کنم بنابراین در آن دوره بسیار تلاش و تمرین کردم و سختی کشیدم. با این‌حال در زمان شروع مسابقات از امیدهای کسب مدال نبودم و در واقع فقط خودم باور داشتم که می‌توانم روی سکوی اول بایستم.  

در اولین مبارزه برابر حریف کانادایی که بسیار توانمند بود توانستم در ۱۰ ثانیه آخر با وجودی ‌که از او عقب تر بودم، نتیجه را به نفع خودم تمام کنم؛ ۶ مسابقه دیگررا با اختلاف کم و با دشواری بردم و در فینال هم راند طلایی نتیجه را به نفع خود به پایان رساندم تا اولین مدال طلای کاروان ایران را کسب کنم.

آن لحظه را فراموش نمی‌کنم چرا که استاد دانش تا قبل مبارزات به من می‌گفتند تو امروز گریه میکنی و من می‌گفتم نه میخندم؛ زمانی که مدال طلا را گرفتم نمی‌توانستم جلو اشک‌هایم را بگیرم ایشان مرا در آغوش گرفتند و یادآوری کردند منظورشان اشک شوق بوده است. بعد از آن روز ارتباط ما بر پایه اعتماد بود، در مسابقات بین المللی زیادی حضور پیدا کردیم و نتایج خوبی گرفتیم.

با وجود مدال های زیادی که کسب کردم و تجربه حضور در میادین بزرگ تر اما هیچ گاه نمی‌توانم شیرینی خاطره آن روز را فراموش کنم.

معمولا وقتی ورزش قهرمانی را شروع می‌کنید خاطرات شیرین بیشتری رقم می‌خورند و با نزدیک شدن به پایان این دوره اتفاقات تلخ تر می‌شوند چرا که از اوج کنار میروی  و برای من یکی از آنها آسیب دیدگی ام از ناحیه رباط صلیبی زانو قبل از مسابقات جهانی کره جنوبی بود و باعث شد یک مدت از اردو تیم ملی دور بمانم و کنار گذاشته شوم.

اما تلخ ترین خاطره مربوط به سال ۲۰۱۴ و مسابقات قهرمانی آسیا بود که من چند دوره از آن دست پر برگشته بودم اما در این رویداد فشار زیادی از سوی کادر فنی روی من و دیگر هم تیمی هایم بود و از لحاظ روحی شرایط خوبی نداشتم.

من در ابتدای روز اولین کسی بودم که با حریفم به میدان می‌رفتم و مبارزه آسانی به نظر می آمد چرا که با حریف ژاپنی رقابت می‌کردم و بارها او را برده بودم؛ یادم می آید در راند اول و دوم با اختلاف امتیاز زیادی از او جلو بودم ولی در راند سوم با وجود تلاش های فراوانی که برای کسب امتیاز می‌کردم و ضربات پی در پی به دلایلی که نمی‌دانم امتیازی به من تعلق نمی‌گرفت و در نهایت آن رقابت را واگذار کردم.

 این آخرین مسابقه ای بود که با کاروان ایران همراه بودم و یکی از دلایلی که من از ورزش کناره گیری کردم. چرا که در آن زمان رنک یک جهان بودم و کره جنوبی بخاطر حضور من یکی از بازیکنانش را نیاورده بود و من آن مدال را راحت از دست دادم.

یادم می آید از فشار آن باخت ۲۴ ساعت در یک اتاق ماندم و وزن زیادی از دست دادم و آن لحظه تلخ را هیچوقت فراموش نمی‌کنم. به نظرم وقتی مدال می‌گیری و شرایط خوبی داری مورد حمایت همه هستی ولی  لحظه ای که اتفاق بدی می‌افتد رفتارها عوض می‌شوند، من اصلا این را دوست نداشتم و دیگر نتوانستم خودم را پیدا کنم.

بعد از آن در تورنمنت های مختلفی شرکت کردم و نتایج خوبی گرفتم با توجه به اینکه سن زیادی نداشتم می‌توانستم باز هم برای کشورم افتخار آفرینی کنم ولی دیگر شرایطم مثل قبل نشد.»

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::