شما اینجا هستید

اخبار برتر » یادآوری لحظه غرورآفرین اهتزاز پرچم ایران هنوز برایم شیرین است

Rate this post

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی‌های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می‌کند. روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست.

بهاره قادریان پومسه رو سابق تیم ملی که دو طلای تیمی قهرمانی جهان و همبستگی کشورهای اسلامی و دو برنز جهانی را به نام خود ثبت کرده است از روزها و خاطرات تلخ و شیرینش به تکواندو پلاس می‌گوید:

«نخستین حضورم در رویدادی بین‌المللی، مسابقات جهانی ۲۰۰۸ ترکیه بود که تنها ۱۵ سال داشتم و متاسفانه موفق به کسب مدال نشدم؛ یادآوری این موضوع هنوز برایم تلخ است چراکه بانوان اولین حضور در میدان جهانی را تجربه می‌کردند و نزدیک به سه سال در اردو تمرینات سختی را پشت سر گذاشتیم.

بهترین خاطره هم به مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۲ کلمبیا مربوط می‌شود که توانستیم اولین طلای جهانی در رده  تیمی بانوان را کسب کنیم.

یادم می آید در تمرینات گروهی که انجام می‌دادیم استاد کانگ همیشه روی خواندن سرود ملی کشور تاکید داشتن چراکه باعث می‌شد تا مدت‌ها فکر ما درگیر آن لحظه غرور آفرین باشد به طوری که همین حالا با یادآوری آن اشک در چشمانم حلقه زده است.

اول و آخر هر تمرین چشمانمان را می‌بستیم و روی سکو ایستادن، پخش سرود ملی، هیجانات آن لحظه و تمام اتفاقات سالن مسابقات را در ذهنمان تصویر سازی می‌کردیم.

برای آن مسابقات سختی‌های زیادی کشیدیم، همچنین با مشکل مالی برای اعزام  مواجه بودیم تا حدی که در نهایت تیم به طور کامل به کلمبیا نرفت و به همین خاطر ما خودمان را برای کسب عنوان خیلی ﻣﺳﺌول می‌دانستیم.

بعد از اینکه به این موفقیت دست پیدا کردیم و روی سکوی اول جهان ایستادیم، همه چیز شبیه رویاهای هنگام تمریناتمان بود؛ شیرین و فراموش نشدنی.»  

پایگاه خبری تکواندو پلاس | ::دنیای تکواندو :: خبر :: تحلیل :: گزارش::