شما اینجا هستید
خبر » طلای جهان را در صدم ثانیه از دست دادم

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می‌کند. روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال‌ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست

امید غلامزاده تکواندوکارسابق کشورمان که طلا، نقره و برنز قهرمانی جهان، قهرمانی آسیا و جام جهانی را در کارنامه خود ثبت کرده است از خاطرات تلخ و شیرینش به تکواندو پلاس می‌گوید:

«تلخ ترین روز ورزشی من در مسابقات قهرمانی جهان سال ۲۰۰۷ در کشور چین رقم خورد. بعد از پشت سر گذاشتن رقابت هایی سخت و بردن ثروت از ترکیه، یکی از دوستان ایرانی که برای انگلیس مسابقه میداد و در حال حاضر مربی تیم ملی این کشور است، لوپز آمریکایی و نماینده کره جنوبی، در فینال برابر رقیب کوبایی قرار گرفتم و مبارزه با نتیجه ۵-۵ مساوی  و به راند طلایی کشیده شد و با ناداوری هایی که هیچ گاه دوست نداشتم در موردش صحبت کنم طلای جهان را در صدم ثانیه ای از دست دادم و بعد از تمام دشواری ها و زحماتی که کشیده بودم روی سکوی دوم ایستادم که برایم خیلی ناگوار بود.

دوس ندارم بگویم زمانی که روی سکوی اول قهرمانی آسیا ایستادم شیرین ترین لحظه را تجربه کردم چرا که تمام آن روزها و ثانیه‌ها با آن تیم، رویایی و تکرار نشدنی بود و آن روزها در کنار دوستان و هم تیمی‌هایی که برای همه نام آشنا هستند را فراموش نمی‌کنم.

 بهزاد خداداد، محمدرضا مهدیزاده، یوسف کرمی، هادی ساعی، مجید افلاکی، هادی افشار، مرتضی رستمی، فیض الله نفجم و .. هم تیمی‌های آن دوران من بودند که با یکدیگر خاطرات بسیاری داریم و همه اعزام ها و با هم بودنمان بخاطر همبستگی و همدلی عمیقی که داشتیم شیرین بود؛ برای برد و باخت های یکدیگر با هم می‌خندیدیم و گریه می‌کردیم. بنابراین محبت، دوستی و یکرنگی ما به یاد ماندنی ترین خاطره است و آرزوی من است که خانواده بزرگ تکواندو همیشه گرم و صمیمی باشد.»

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::