شما اینجا هستید
اخبار برتر » شانزده سالگی خودزنی از نوع وطنی و زیر پا کشیدن کرسی IOC

یکصد و سی و ششمین نشست سالیانه کمیته بین‌المللی المپیک IOC در شرایطی به صورت ویدیو کنفرانس برگزار شد که در جریان این نشست پنج عضو جدید این کمیته معرفی شدند و نکته قابل توجه اینکه  عربستان و مغولستان نیز در IOC صاحب کرسی شدند!

این در حالی است که کسب مجدد جایگاه عضویت در کمیته بین المللی المپیک سالهاست به آرزویی دست نیافتنی برای ورزش ایران بدل شده است.

سید مصطفی هاشمی طبا رییس سازمان سابق تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک به عنوان دومین ایرانی موفق شد طی سالهای ۷۹ تا ۸۳ به عضویت کمیته بین‌المللی المپیک درآید که افتخاری بزرگ برای ورزش ایران محسوب می شد، اما پس از انتصاب محسن مهرعلیزاده به عنوان رئیس جدید سازمان تربیت‌بدنی و اختلافات ایجاد شده بین کمیته و سازمان، انتخابات رییس کمیته ملی المپیک را کاملا تحت تاثیر خود قرار داد.

متاسفانه علیرغم اینکه به کرّات بیان شد کرسی عضویت هاشمی طبا در IOC وابسته به پُست داخلی وی به عنوان رییس کمیته ملی المپیک بوده و در صورت جدایی وی از کمیته این کرسی که به سختی کسب شده، به آسانی از دست خواهد رفت، اما گوش شنوایی برای این هشدارها وجود نداشت زیرا متولیان وقت ورزش صرفا در اندیشه حذف هاشمی طبا بودند حال به هر قیمتی که باشد.

جالب اینجاست رضا قراخانلو که خود استاد تربیت بدنی و مدرس این رشته در دانشگاه است و قاعدتا بهتر از سایرین می دانست ورزش جای تسویه حساب های شخصی و سیاسی نیست، اما بازیگر این سناریو شد تا کرسی عضویت در کمیته بین المللی المپیک به سادگی آب خوردن از دست برود.

هاشمی طبا پس از برگزاری مجمع انتخابات کمیته ملی المپیک که به دلایل گفته شده، نتیجه این مجمع از قبل کاملا مشخص بود، کتابچه ای را با مضمون “پشت پرده یک انتخاب” منتشر و دیدگاه خود را درباره تمامی افرادی که در برگزاری آن انتخابات و رای نیاوردن وی نقش داشتند، به رشته تحریر درآورد و آن کتابچه به صورت محدود بین مسئولان و اهالی ورزش توزیع شد. 

در ادامه نیز هاشمی طبا در کتاب ” اوقات خوش آن بود …” زندگینامه خود از جمله چگونگی ورود به عرصه مدیریت ورزش، وقایع و خاطرات سالهای ریاست در سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک و از جمله حواشی انتخابات کمیته را در سال ۸۳ به نگارش درآورد.

جالب اینکه برخی روسای فدراسیون‌های وفادار به هاشمی طبا از جمله حبیب الله ناظریان رییس وقت فدراسیون کاراته که زیر بار تغییر رای خود نرفته و در حدود ۹ یا ۱۱ رای داده شده به هاشمی طبا سهم داشتند در ادامه هزینه این وفاداری و باور را با استعفای اجباری و به نوعی برکناری از ریاست فدراسیون پرداختند.

از این اتفاق نامیمون در ورزش ایران ۱۶ سال گذشته است و متاسفانه نه تنها وعده کسب مجدد کرسی عضویت در کمیته بین المللی المپیک ظرف شش ماه! تحقق نیافت و این کرسی برای همیشه از دست رفت بلکه این روند نادرست و حمله به ایرانی های دارای کرسی های معتبر بین‌المللی تداوم یافت و متاسفانه جایگاه های موثر و مهمی در نتیجه این نگاه حاکی از تسویه حساب های شخصی از دست رفت.

اینک مدتی است بحث دیپلماسی روابط بین الملل در ورزش و حفظ و کسب جایگاه های بین المللی معتبر بیشتر به عنوان یک بحث “دهان‌ پُر کن” تا کاربردی مطرح شده است؛ دلیل آن‌ هم سیاست‌گذاری این حوزه از سوی افرادی است که ۹۹ درصد آنها نه تنها هیچ جایگاه معتبری در سطح بین‌المللی ندارند بلکه با نوع سیاست گزاری و مهره چینی خود، عملا مانع حضور صاحبان کرسی های معتبر در جلسات و عضویت آنها در کمیسیون به ظاهر تخصصی این بخش شده اند!

تا زمانی که در تمامی سطوح مدیریتی ورزش ایران کار به افراد کاردان و از جنس مدیریت به معنی واقعی کلمه و خُبرگی ورزشی سپرده نشود، همین‌آش و همین کاسه

“!The same old story”

و تنها می توان دل خوش داشت که اوضاع ورزش بدتر نشود، بهتر شدن که طلب مسئولان! تنها می توان گفت: “اوقات خوش آن بود … .”

✍ دکتر حمیدرضا حصارکی

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::