شما اینجا هستید
اخبار برتر » کودکانه هایی که فدای قهرمانی شد / «نه» بزرگ به حریف صهیونیست

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، او درمقابل رژیم غاصب صهیونیستی به میدان نرفت تا شرافت ورزشی را در تکواندو این رشته رزمی به گوش جهانیان برساند. تبریزبیدار میزبان آیتک معمار زاده بانوی ورزشکار تبریزی بود تا پای حرفها و درد دلش بنشیند.

او در ابتدا از خود و رزومه ورزشی اش گفت.


می گوید: ۳۰  ساله هستم و کارشناسی ارشد تربیت بدنی دارم، از ۸ سالگی تکواندو کار کرده ام، مربی گری می کنم و در رشته ام تقریبا موفق هستم.

معمار زاده می گوید: ورزش حرفه ای زمان زیادی می خواهد، من حتی عروسک بازی را هم کنار گذاشتم تا به هدفم برسم، همه کودکی و نوجوانی ام را صرف تکواندو کردم یعنی اصلا کودکی نکردم.

وی در مورد فعالیت های ورزشی خود می گوید: علاوه بر عناوین استانی ۷ مقام کشوری (دو طلا – دو نقره – سه برنز ) دارم. در مسابقات بین المللی کره جنوبی مدال طلا کسب کرده و به عنوان ستاره مسابقات انتخاب شدم، نماینده وزن سوم تیم ملی تکواندو بانوان کشورمان در سال ۸۶ بودم که اولین مدال نقره را در رقابت های آسیایی برای بانوان ایران کسب کردم، دو مدال نقره از مسابقات آسیایی اردن و جهانی پادشاهی هلند دارم که در  مسابقه آخری به علت اسرائیلی بودن حریف به میدان نرفتم و نقره گرفتم.

 این تکواندو کار تبریزی می گوید: ۴ سال تحت تعلیم استاد بزرگ عابدی بودم که استاد هزینه ای نیز دریافت نمی کردند و هدف استاد صرفا موفقیتم بود، البته خانواده ام در موفقیتم حرف اول را می زند.

وضعیت ورزش بانوان ایده آل نیست

آیتک معمارزاده در مورد وضعیت ورزش بانوان می گوید: ۱۵سال پیش که من وارد ورزش می شدم کلی موارد و محدودیت ها برای ورود خانم ها به ورزش بود، پدرم خانه را ورزشگاه کرد و من با حمایت خانواده توانستم ثابت کنم که خانم ها هم می توانند در عرصه های مختلف قهرمان شوند، بعدها وقتی دیدند خانم ها هم می توانند مقام بیاورند سرمایه گذاری ها زیاد شد اما با این همه الان هم به آن ایده آل نرسیده ایم.

رشته های ورزشی غیرفوتبالی، به حاشیه رفته اند

او می گوید: من برای این رشته و قهرمانی خیلی تلاش کردم و یعنی همه عمرم را گذاشتم اما متاسفانه مقام های مهمی که آورده بودم همه فراموش شدند. واقعا درد جامعه ورزشی همین است که ارزش گذاری نمی شود و ما زود به حاشیه می رویم مخصوصا در رشته هایی به جز فوتبال و برخی رشته هایی که در چشم هستند.

ورزشکاران وقتی فراموش شوند، ترک دیار می کنند

این بانوی قهرمان قهرمان با آهی از دل برآمده می گوید: همین قدر ندانستن ها و فراموش شدن ها هست که باعث می شود خیلی ها ترک دیار کنند و تمام قهرمانان رشته هایشان را رها کنند.

وی در مورد مشکلاتی که در اردوهای تیم ملی داشت هم می افزاید: خرج و مخارجی که در اردو هایم بود به عهده خودمان بود هرچند هزینه های رفت و آمد و اسکان به عهده دولت بود اما باور کنید ماه ها دور از خانواده بودن هزینه دارد و ما هم پول قراردادهایمان به قدری نبود که از خانواده مستقل باشیم و این برایمان خوب نبود. خیلی از بچه ها از قشر مرفه نبودن . این برایشان مشکل ساز بود.

آموزش و پرورش پشت مرا در مسابقات آسیایی خالی کرد

معمارزاده انگار که  خاطره ای به ذهنش آمده باشد و با ناراحتی خاصی می گوید: تنها مسائل مالی که نبود، یادم می آید در یکی از مسابقات که محصل بودم آموزش و پرورش همراهی نکرد، امتحان نهایی داشتم و برای اولین مسابقات نوجوانان  رفتم که درطول تاریخ حضور یک بانوی ایرانی در این مسابقات آسیایی برای اولین بار بود، از آموزش و پرورش اول قول دادند مشکل را حل می کنیم واگر مقام آوردم امتحانات نهایی ام را ردیف می کنند بعدا اما وقتی مقام آوردم  کسی کمکم نکرد و من از درسم جا ماندم و آن سال به سختی برایم گذشت و مجبور شدم دروسم را به سختی پاس کنم.

مهاجرت ورزشکاران علت یابی شود

او ادامه می دهد: انتظار داشتم دیپلم افتخاری بدهند چون برای اولین بار بود در این مسابقات پرچم ایران را در میان چندین کشور بالا بردم اما دریغ از توجه. اکثر هم تیمی های من به هلند، مالزی، آمریکا و آلمان رفته و آنجا در تیم ها کار می کنند این مساله باید علت یابی شود.

از او می پرسیم ایا تاکنون پیشنهادی از دیگر کشورها برای اقامت داشتید که پاسخ می دهد: از دو کشور آلمان و کانادا برایم پیشنهاد دادند اما چون از وقتی تیم ملی را رها کردم و به درسم چسبیدم، خودم به طور خصوصی کار کردم  و از لحاظ شرایط کاری و درآمد مشکل چندانی نداشتم و به خانواده ام هم شدید وابسته بودم لذا ماندن را ترجیح دادم اما آینده قابل پیش بینی نیست که چه تصمیمی بگیرم.

او گفت: من کشورم را دوست دارم برایش زحمت کشیده ام جانم را در راه کسب قهرمانی برای کشورم گذاشته ام دوست دارم به کشور خودم افتخار بیاورم اما از مسئولان انتظار دارم چنین تفکراتی را قدر بدانند.

ورزش غیرعلمی و دیمی شده

او ادامه می دهد: هیچ کس حمایت نمی شود ما نیاز به پشتوانه داریم دریافتی هایمان خیلی ناچیز است در استعداد یابی و مربی گری زیر ساخت ها غلط است، ورزش مان دیمی است باید علمی نگاه کرد کلا مشکل داریم، عدم حمایت و عدم امکانات و شرایط و کمک های مالی همه را فراری می دهد.

همه سرمایه گذاری ها در پایتخت است

معمارزاده می افزاید: کسی می آید مثلا از ۸ سالگی عمرش را در ورزش می گذارد از خانواده درس زندگی و سلامتی خود می زند تا مقام بیاورد اما هیچ امکاناتی در اختیار اونمی گذارند، تمام امکانات و سرمایه گذاری ها در  پایتخت است.

قهرمان تکواندو استانمان در مورد آرزویش هم می گوید: من عاشق رشته ورزشی ام هستم برای همین بزرگترین آرزویم این است که بتوانم ورزشکاران زیادی در این زمینه تربیت کنم و هرچه بتوانم کودکان و نوجوانان را به باشگاه ها بکشانم تا وقتشان در بیرون اتلاف نشود خوشحال می شوم.اگر بر روی کودکان سرمایه گذاری شود آینده  ورزش در دست آنها است.

او میگوید: من  قسم خورده این کارم وظیفه ام این است به جامعه خدمت کنم و بزرگترین آرزوی ورزشی ام این است که مجموعه ای بزرگ داشته باشم تا به خانم ها و کودکان خیر برسانم.

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::