شما اینجا هستید
تیتریک » فرصتی مناسب برای قضاوت کاری بزرگ/ مدالی که دیده نشد

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، امروز سالگرد ۸ ساله شدن یک مدال مهم در تکواندو است. مدالی که محمد باقری معتمد در المپیک ۲۰۱۲ لندن کسب کرد؛ آنهم در روزهایی که موجی از ناامیدی بر روی این ورزش سایه افکنده بود.

جوان رعنا و ترکه‌ای که ۸ سال پیش در چنین روزی توانست زحمت چند ساله را به ثمر برساند و تکواندوی ایران را صاحب یک مدال مهم کرد تا این رشته پرافتخار روند مدال آوری خود در المپیک ها را حفظ کند.

تکواندو از المپیک ۲۰۰۰ آتن مدال آوری در این بازی‌ها را با مدال برنز هادی ساعی شروع کرده بود و توانست با مدال نقره باقری معتمد در المپیک لندن این روند را تا سال ۲۰۱۲ حفظ کند. کار مهمی که ارزش و اهمیت آن بعد از ناکامی تکواندوی مردان در ریو بیش از قبل مشخص شد.

اهمیت مدال نقره باقری معتمد در لندن به این بود که در روزهایی به دست آمد که کمتر کسی امیدی به این موفقیت داشت. همه به یاد دارند که تکواندوی ایران در چند ماه مانده به بازی های لندن دچار تغییر و تحولات زیادی شد و به یکباره سرمربی این تیم تغییر کرد و فریبرز عسکری به جای رضا مهماندوست انتخاب شد.

بلافاصله بعد از انتخاب عسکری موجی از ناامیدی در بین ورزشی‌ها به راه افتاد. جنجال و حاشیه‌های زیادی در رسانه‌ها به وجود آمد که تحمل شرایط را برای هر کسی سخت و دشوار کرده بود. بسیاری هم در بوق و کرنا کردند که در این فرصت اندک کاری از دست فریبرز عسکری بر نمی‌آید و نباید روی این مدال حساب کرد.

مرثیه‌های زیادی به راه افتاد که با آمدن عسکری باید به انتظار شکست‌ها نشست. همه منتظر بودند که دو امید تکواندوی ایران به مدال در لندن، دست خالی به ایران برگردند. محمد باقری معتمد و یوسف کرمی دو ستاره تیم ملی تکواندوی ایران بودند که با تلفیقی از مدال و تجربه راهی این آوردگاه شده بودند اما همه منتظر بودند که این دو ستاره تکواندو ناکام از شیاپ چانگ لندن برگردند.

فقط یک مربی با تجربه و یک دلاور نترس می‌توانست در چنین وضعیتی تمرکز خود را حفظ کند و حاشیه‌ها و جنجال‌ها را نبیند و این کار از عهده فریبرز عسکری و محمد باقری معتمد برآمد.

خیلی ها در لندن شکست یوسف کرمی را دیدند و آن را به اندازه همه ی مشکلاتی که وجود داشت بزرگ کردند اما کسی نبود کار بزرگ معتمد را ببیند. همه شکست کرمی را به گردن عسکری انداختند اما کسی نبود که بگوید اگر تجربه فریبرز عسکری و درایت او در کنترل تیم نبود، این نقره ارزشمند هم به دست نمی آمد.

وقتی قرار است جایی بسوزد، تر و خشک با هم می سوزند و در آن مقطع فریبرز عسکری در آنتش اختلافاتی که به وجود آمده بود، سوخت. آتش به حدی تند بود که حتی کار را برای درخشش ستاره‌ای مثل باقری معتمد هم سخت کرد.

حالا بعد از گذشت هشت سال گرد و غبارها خوابیده و شاید الان بتوان بهتر ارزش این مدال را دید. شاید الان زمان بهتری برای قضاوت کار بزرگ و مهم فریبرز عسکری باشد. کسی که سرمربی تیم ملی تکواندو است و اگر الان بحث کرونا نبود شاید او در حال رقم زدن یک کار بزرگ دیگر این بار در المپیک توکیو بود.

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::