شما اینجا هستید
تیتریک » سال ۲۰۱۷ پسرم مربی من بود/ اولین خانواده‌ای هستیم که ۱۲ مدال پومسه جهان و آسیا را کسب کردیم

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی‌های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می‌کند. روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال‌ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست.

حسینعلی نظری که در بخش پومسه فعالیت دارد هم به عنوان ورزشکار و هم به عنوان سرمربی این رشته را پیگیری می‌کند، وی یک مدال نقره، ۲ برنز قهرمانی جهان و یک نقره قهرمانی آسیا در کارنامه ورزشی‌اش به چشم می‌خورد از خاطرات دوران قهرمانی خود به تکواندو پلاس می‌گوید:

«یکی از شیرین ترین لذت‌هایی که در تکواندو تجربه کرده‌ام مربوط به دوره مربیگری‌ام است؛ در مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۱۴ ازبکستان قبل از اینکه مسابقات برای صرف ناهار متوقف شود ما توانستیم در بخش مردان و زنان ۵ مدال طلا کسب کنیم که اولین سکودار این دوره از رقابت‌‌ها لقب گرفتیم و کاپ قهرمانی را بالای سر بردیم.

اما تلخ ترین خاطره‌ام در مربیگری مربوط به مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۸ چین است. یک ساعت قبل از رقابت‌ها تیم ما شایستگی ایستادن روی سکوی نایب قهرمانی یا سومی را داشت ولی تیم مکزیک این شادی را از ما گرفت و سهم تیم ایران از این رویداد کسب مقام چهارم بود.

خاطره تلخ دوره بازیکنی من در سال ۲۰۰۶ و دو هفته مانده به رقابت‌های قهرمانی جهان کره‌جنوبی است که پدرم را از دست دادم. حدود ۶ ماه در اردو زحمت کشیده بودم و زمانی که باید نتیجه می‌گرفتم شرایط بسیار ناگواری پیش آمد اما هم‌تیمی‌ها، همسرم، فرزندانم و مادرم به من کمک کردند تا روحیه‌ام را بدست آورم؛ دوباره به اردو برگشتم و خودم را بازسازی کردم تا در مسابقات شرکت کنم و در آخر با همراهی استاد استکی و برزگری هم تیمی‌ هایم در رده سنی بالای ۳۵ سال اولین مدال نقره را کسب کردیم.

سال ۲۰۰۷ زمانی که من مربی و بازیکن بودم تجربه زیادی در بحث مربیگری نداشتم و به دلیل عدم حضور استاد کانگ انتخاب شده بودم؛ به پیشنهاد بنده ۱۰ روزی درکره جنوبی در باشگاه استاد گرانقدر کانگ اردو برپا کردیم که هم بنده و هم تیم ملی بهترین نتیجه را گرفتیم.

در این دوران که بازیکنی و مربیگری را تجربه کرده‌ام، متوجه شدم بازیکنان آسایش بیشتری دارند چراکه فقط برای مدال خودشان می‌جنگند ولی فلسفه مربیگری متفاوت است و باید رفتارشناسی، آسیب شناسی، فیزیولوژی بدن و علوم متفاوتی را بدانی تا بتوانی با برنامه ریزی درست ورزشکارانی را تربیت کنی تا به موفقیت برسند؛ یک نتیجه خوب شیرین ترین اتفاق برای مربی است.

لذت بخش‌ترین حس برای من دیدن موفقیت فرزندانم است؛ سال ۲۰۱۷ من در گروه سنی ۵۱ تا ۶۰ سال به اجرای فرم می‌پرداختم که حمید نظری پسرم، سرمربی من بود و وقتی می‌دیدم آموزه‌های من را خیلی بهتر به خودم برمی‌گرداند، بسیار شیرین بود.

 من و دو فرزندم اولین خانواده‌ای هستیم که در پومسه ۱۲ مدال جهانی و آسیایی داریم و جمع این مدال‌ها با شاگردانم به ۴۹ مدال بین‌المللی می‌رسد.

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::