شما اینجا هستید
اخبار برتر » تنها گردن آویز طلای کاروان بازی‌های یونیورسیاد ۲۰۱۱ را کسب کردم

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی‌های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می‌کند. روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال‌ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست.

مهران عسکری ملی پوش اسبق تیم ملی تکواندو که نقره جام جهانی، ۲ مدال طلا و یک برنز در بازی های یونیورسیاد، ۲ برنز قهرمانی دانشجویان جهان و طلای قهرمانی دانشجویان آسیا درکارنامه ورزشی‌اش به چشم می‌خورد از خاطرات دوران ورزشکاری خود به تکواندو پلاس می‌گوید:

«شیرین ترین مدالی که در طول دوران ورزشکاری‌ کسب کرده‌ام طلای بازی‌های یونیورسیاد سال ۲۰۱۱ به میزبانی شنزن است؛ چرا که از ۱۶۸ نفر اعزام شده در رشته های مختلف در کاروان، تنها گردن آویز طلا نصیب من شده بود و آن را نتیجه زحمات کادر فنی و مربیان خود می‌دانم.

تلخ ترین خاطره‌ام مربوط به مسابقات جام جهانی سال ۲۰۱۲ به میزبانی آروبا بود که رقابت‌ها برای اولین بار به صورت تیمی برگزار می‌شد، ما در این زمینه بی‌تجربه بودیم اما در کل تیم آمادگی خیلی خوبی داشت اما کره‌ای‌ها برنامه ریزی داشتند و با قدرت آمده بودند.

با تمام انرژی و تلاشمان به شیاپ چانگ رفتیم؛ حق ما مدال طلا بود اما کره‌ای‌ها بر ما غلبه کردند و در نهایت بر سکوی دوم مسابقات ایستادیم که هنوز هم این موضوع را نپذیرفته‌ام. بعد از آن مدال ما نادیده گرفته شد و اتفاقاتی افتاد که تمام معادلات و برنامه‌هایمان برای مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۳ بهم ریخت.

یکی دیگر از خاطرات تلخم آسیب دیدگی و پارگی مینیسک زانوی پای چپ من بود که دقیقا قبل از مسابقات انتخابی اردوی تیم ملی برای مسابقات جهانی سال ۲۰۰۷ چین است و باعث شد نتوانم در مسابقات شرکت کنم.

در آخر باید بگویم یکی از افتخاراتم این است که بعد از سال ۲۰۰۴ که از اردوی نوجوانان مستقیما وارد اردوی بزرگسالان شدم توانستم شاگرد استاد غلامحسن ذوالقدری، رضا مهماندوست، فریبرز عسکری و مقطع کوتاهی هم در خدمت استاد کریمی و مقانلو باشم که از هرکدام در بحث فنی و اخلاقی چیزهای زیادی یاد گرفته ام.» 

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::