شما اینجا هستید
اخبار برتر » عمر قهرمانی و افتخارات ورزشکاری‌ام کم بود/ شایستگی کسب مدال جهانی را داشتم

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی‌های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می‌کند. روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال‌ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست.

بابک نوذری ملی پوش و افتخار آفرین تکواندو کشورمان از خاطرات دوران ورزشکاری خود به تکواندو پلاس می‌گوید:

« عمر قهرمانی و افتخارات ورزشکاری‌ام کم بود ولی دوره شیرین و به یادماندنی داشتم و دوستان خوبی پیدا کردم که همچنان با آنها ارتباط دارم البته برخی از دوستانم به کشورهای دیگر رفته‌اند. رضا نادریان، سید محمد رفیعی و پیام قبادی هم دوره‌ای‌های من بودند.

در زمانی که نوجوان بودم توانستم گردن آویز رقابت‌های قهرمانی کشور سال  1385را کسب کنم و به عنوان فنی‌ترین بازیکن آن دوره شناخته شدم؛ همچنین برنز این رقابت‌ها را در کارنامه‌ام به ثبت رسانده‌ام. در اولین دوره المپیاد بزرگسالان مقام اول را کسب کردم، در لیگ و قهرمانی کشور مدال‌های رنگارنگی بدست آوردم البته سابقه حضور در جام فجر هم دارم.

شیرین‌ترین مدالی که کسب کرده‌ام و خاطره‌اش برای من حس خوبی ایجاد می‌کند، فستیوال بین‌المللی ۲۰۰۷ مالزی است که در رده‌سنی بزرگسالان توانستم بر سکوی قهرمانی بایستم.

خاطره تلخی که همواره باعث حسرت و تاسف من شده است مربوط به مسابقات جهانی نوجوانان است چراکه فکر می‌کنم شایستگی کسب مدال در این رویداد را داشتم ولی آن را از دست دادم. در مبارزه با رقیب تایلندی نتیجه برابر شد و این دیدار به راند طلایی کشید که در این مرحله بازی را واگذار کردم و از ایستادن روی سکو بازماندم؛ در آن رقابت‌ها تیم ایران نایب قهرمان جهان شد.»

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::