شما اینجا هستید
اخبار برتر » لذت کسب اولین مدال طلا را فراموش نمی‌کنم/ حضور در مسابقات دانشجویان جهان تصمیم عجولانه‌ای بود

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی‌های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می‌کند. روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال‌ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست.

بهنام بیات ملی پوش سابق تکواندو که طلا قهرمانی دانشجویان آسیا، طلا همبستگی کشورهای اسلامی، نقره قهرمانی ارتش های جهان، نقره قهرمانی جام باشگاه‌های آسیا در کارنامه ورزشی‌اش به چشم می‌خورد از خاطرات دوران ورزشکاری خود به تکواندو پلاس می‌گوید:

«خاطره اولین مدال طلایی که در مسابقات جام فجر کسب کردم برایم بسیار شیرین و لذت بخش است؛ آن زمان به تازگی در رده‌سنی بزرگسالان مبارزه می‌کر‌دم و در قالب تیم ملی امید و با هدایت فریبرز عسکری توانستم حریفی از کره‌جنوبی را شکست بدهم و بر سکوی قهرمانی بایستم.

در مسابقات ارتش‌های جهان که سال ۲۰۱۲ و به میزبانی ویتنام برگزار شد، چهار رقابت سخت و نفس‌گیر انجام دادم؛ در مبارزه با رقیبم که برنز جهانی را در کارنامه داشت دچار آسیب دیدگی شدید از ناحیه دوقلو پا شدم؛ آن دیدار را با درد ادامه دادم و با وجود اینکه در اردو خیلی زحمت کشیده بودم اما در فینال برابر کره‌جنوبی شکست خوردم و مدالی که حقم بود را نگرفتم.

در دوره قهرمانی من بیشتر اردوها به سرمربیگری استاد مهماندوست برگزار می‌شد که ایشان به عنوان یک مربی نظم، دقت و برنامه ریزی خاصی در کارشان داشتند.

تمام تورنمنت‌ها و انتخابی‌هایی که برای مسابقات جهانی مکزیک انجام شد را توانستم بدون هیچ باختی پشت سر بگذارم و حتی علی نصرآزادانی که هیچ شکستی نداشت را مغلوب کرده بودم ولی بنا به دلایلی به این رقابت‌ها اعزام نشدم و در مسابقات کشورهای اسلامی حضور پیدا کردم که بر سکوی قهرمانی ایستادم. 

خاطره تلخی که از دوران قهرمانی‌ام دارم مربوط به آسیب دیدگی رباط صلیبی پا هنگام تمرین در سال ۲۰۱۴ است؛ در آن زمان مجبور به جراحی شدم و بعد از ۶ ماه در مسابقات دانشجویان جهان حضور پیدا کردم که اشتباه بزرگی بود و با تصمیم عجولانه‌ای که گرفتم دوباره از ناحیه زانو آسیب دیدم.

با توجه به شرایط در یک سال برای دومین بار عمل جراحی انجام دادم، بعد از آن خیلی تلاش کردم به ورزش بازگردم اما شرایط این اجازه را نداد؛ همچنین با تغییر سیستم و روی کار آمدن هوگو و کلاه الکترونیک کاملا از میادین دور ماندم.

بعد از آن به خدمت سربازی رفتم و همزمان کنار مرتضی سلطانی سرمربی پاس که همیشه به من لطف داشته و در این عرصه از من حمایت کرده است به مربیگری مشغول شدم؛ به لطف خدا در آن سال‌ها افتخارات خوبی کسب کردیم و در نهایت هم برای زندگی به کانادا رفتم.  

باید از دو نفر صمیمانه تشکر کنم؛ محمدتقی خضرایی که مربی من بودند و از وقتی کمربند سفید داشتم تا دوران قهرمانی برایم زحمات زیادی کشیدند و محمد باقری معتمد که مانند یک برادر با تجربه با وجودی که تازه از آسیب دیدگی رها شده و مدال المپیک گرفته بود، در کسب مدال طلای همبستگی کشورهای اسلامی خیلی به من کمک کرد.»

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::