شما اینجا هستید
اخبار برتر » آسیب دیدگی پای ثابت دوره قهرمانی من بود/ همیشه بلند پرواز بوده‌ام

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی‌های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می‌کند. روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال‌ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست.

مرجان تاتلاری ملی پوش اسبق تکواندو که مدال‌های خوش‌رنگی را در میادین بین‌المللی مختلف بدست آورده از خاطرات دوران ورزشکاری خود به تکواندو پلاس می‌گوید:

«با حضور در مسابقات بین المللی خاطرات زیادی برایمان رقم می‌خورد؛ در تمام سال‌های قهرمانی‌ام با آسیب دیدگی‌های زیادی دست و پنجه نرم کردم که باعث از دست دادن تورنمنت‌های مهمی شد.

قهرمانی آسیا تایلند را به خاطر پارگی مینیسک پا از دست دادم؛ اما تلخ ترین خاطره من مربوط به مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۰۸ چین است که در فاصله یک هفته مانده به اعزام هنگام تمرین و تست هوگوهای الکترونیکی با اصابت ضربه‌ای، دستم از سه ناحیه دچار شکستگی شد و با وجود تمرینات و زحمات زیادی که چندین ماه در اردو کشیده بودم و امید زیادی که به کسب مدال داشتم اما نتوانستم حضور پیدا کنم و مدتی طول کشید تا دوباره بتوانم به تمرینات برگردم.

نازیلا نظامی بهترین دوست من از آن دوران است که بسیار با شخصیت، با اخلاق و بی نظیر است و در آن زمان فنی‌ترین بازیکن وزن اول بود و فیزیک بدنی خوبی داشت؛ همچنین دینا پوریونس که در حال حاضر در هلند فعالیت می‌کند نیز از دوستان خوب من است. وقتی در اردوها هستی با همه در ارتباطی اما وقتی فاصله می‌گیری تازه مشخص می‌شود، دوستان صمیمی چه کسانی بوده‌اند.

بی پرده بگویم خاطره شیرینی از دوران قهرمانی ندارم؛ با اینکه روی سکوهای زیادی ایستادم اما برایم رضایت بخش نبوده‌اند چراکه به دنبال حضور در بازی‌های المپیک و مسابقات قهرمانی جهان بودم. همچنین در برخی رویدادها بدشانسی آورده‌ام؛ مثلا در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ به میزبانی دوحه در اولین دیدار برابر حریفی از ویتنام قرار گرفتم که بسیار توانمند بود و نتیجه را به او واگذار کردم. او موفق به کسب مدال نقره این رویداد شد.

علاوه بر حضور در تورنمنت‌های بین‌المللی در مسابقات کشوری نیز شرکت می‌کردم که در همگی آنها موفق به کسب مدال طلا شدم البته برخی از رویدادهای داخلی را نیز به خاطر آسیب دیدگی از دست داده‌ام. در مسابقات کشوری سال ۸۵ از ناحیه مچ پا دچار آسیب دیدگی شدم و برنز گرفتم اما نتوانستم روی سکو حاضر شوم که یکی از دوستانم مدال را تحویل گرفت و هنوز هم دست او مانده است.

در مسابقات لیگ نیز برای تیم‌های جوانه کرج، سایپا، سپاهان اصفهان، لوازم خانگی کن و استیل البرز مبارزه کردم.

من همیشه بلندپرواز بوده ام و وقتی چیزی را می‌خواستم با خودم می‌گفتم قطعا قابلیت رسیدن به آنها را دارم. زمانی که هنوز اول راه بودم همیشه خودم را روی سکو تصور می‌کردم و لحظه اهتزاز پرچم را بارها مرور و تمرین می‌کردم؛ در زمان قهرمانی وقتی روی سکو قرار می‌گرفتم آن روزها را به یاد می‌آوردم که برایم بسیار لذت بخش بود و به خودم افتخار می‌کردم.

پدرم ارتشی بودند و در مناطق گرمسیر و سردسیر خدمت می‌کردند، من به عنوان بازیکن شهرستانی از استان هرمزگان وارد تیم ملی شدم؛ اعضای تیم‌ملی وقتی می‌دیدند من هر سال در ترکیب قرار می‌گیرم نسبت به این موضوع حالت تدافعی داشتند اما با این وجود ماندم و از حقم دفاع کردم.»

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::