شما اینجا هستید
اخبار برتر » نقدی بر حضور مربیان تیم های ملی تکواندو در باشگاه‌ها

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، در حالیکه ۸ ماه تا المپیک توکیو فرصت باقیست و لیگ‌های تکواندو به دلیل شیوع ویروس کرونا تعطیل می باشند، چند روزی است که بکارگیری مربیان تیم های ملی در باشگاهها حاشیه ساز شده است. موضوعی که با وجود اهمیت المپیک و لزوم حفظ آرامش تیم ملی، پرداختن به آن از سوی برخی باشگاهها و مربیان چندان توجیهی نداشته و منافع ملی را نشانه رفته است.

این موضوع از چند وجهه دارای اهمیت است. اولین وجه، جایگاه والا و مقدس مربیگری تیم ملی است که نباید از آن غافل بود و منافع مادی را بر آن ترجیح داد. اینکه بسیاری از مربیان آرزوی قرار گرفتن در کادرفنی تیم های ملی را داشته و حاضرند به خاطر آن سالها هزینه و سرمایه گذاری کنند تاییدی است بر جایگاه والای این مسئولیت و عضویت مربیان تیم ملی در باشگاهها به بهانه های مادی و حتی فنی کاملا غیرحرفه ای است.

سوالی که اینجا مطرح می شود این است که جدای از منافع مادی از قبیل حقوق و سفرهای خارجی و پاداش، منافع غیر مالی که بواسطه همراهی تیم ملی به مربیان میرسد آیا قابل ارزش گذاری مادی است که مربیان به بهانه های مالی به سمت تیم های لیگ سوق پیدا می کنند؟ آیا دلیل ارائه پیشنهاد توسط باشگاهها، مربی تیم ملی بودن نیست و اگر فردی در این جایگاه نبود، بازهم پیشنهادهای قابل توجه از سمت تیم های لیگ برتری دریافت می کرد؟ بی شک پاسخ منفی است. بدیهی است مربیان تیم ملی باید نسبت به جایگاه والا و مقدس تیم ملی عرق بیشتری داشته و آن را با پول معامله نکنند.

موضوع بعدی وظیفه قانونی و اخلاقی مربی تیم ملی در قبال کشور و ملی پوشان است. کادر فنی تیم های ملی وظایف متعدد و خطیری بر عهده دارند. تحلیل وضعیت رقبا، برنامه ریزی تمرینی، رفع و رجوع مشکلات ملی پوشان و دیگر مواردی که مجال طرح آن در این یادداشت نیست، وظایفی است که کادرفنی تیم ملی باید تمام هم و غم خود را بر روی آن بگذارند. سوالی که اینجا مطرح است این است که آیا مربیان تیم ملی می‌توانند تضمین دهند که حضورشان در تیم های باشگاهی خللی بر تمرکز و فعالیتشان در تیم ملی وارد نکند؟

بعنوان مثال مربی تیم ملی بجای این که در روز مسابقات لیگ برتر، با آرامش و تمرکز به مشاهده مسابقات و آنالیز ورزشکاران بپردازد باید تیم خود را ارنج کند و با استرس تمام نگران نتایج تیمش باشد. پرواضح است که نشستن مربی تیم های ملی بر روی نیمکت تیم های باشگاهی و دریافت حقوق از هردو طرف موجب انتظاراتی غیرمعقول و شائبه هایی میشود. قطعا ورزشکاران به سمت تیم هایی گرایش پیدا می کنند که از حضور مربیان ملی بهره می برند و این امر کاری غیرحرفه ای است که نه تنها ممکن است موجب فساد در تکواندو گردد بلکه ممکن است آینده کاری مربی را نیز با مخاطراتی روبرو کند.

از منظری دیگر، در سالهای اخیر همواره سرمربیان تیم ملی بخاطر مسئولیت خطیرشان، از ورود به لیگ خودداری کرده اند ولی برخی مربیان خلاف این عمل کرده و با تیم های مختلف قرارداد بسته اند. این تناقض، کم لطفی بزرگی است در حق سرمربیان تیم ملی که با وجود تخصص و صلاحیت بالاتر اما از کسب درآمد محروم میشوند ولی برخی مربیان خود را چنین مقید نمی دانند. جالب تر اینکه هر زمان در خصوص تیم ملی نیاز به پاسخگویی باشد سرمربی در خط مقدم است و مربی معمولا در حاشیه قرار میگیرد.

در پایان به نظر میرسد که مربیان بایستی بین جایگاه والای تیم ملی و کسب درآمد از تیم های باشگاهی یکی را انتخاب کرده و نسبت به وظایف خود توجه بیشتری معطوف دارند.

✍ امیر حسین ملکی

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::