شما اینجا هستید

اخبار برتر » در شرایط سخت افتخارآفرینی می‌کردیم/ تجارب نسل گذشته باید به کار گرفته شود

Rate this post

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می‌ روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال‌ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست.

محسن شیرزاد ملی پوش اسبق و پیشکسوت تکواندو کشورمان و دارنده مدال نقره مسابقات قهرمانی آسیا فیلیپین از خاطرات دوران ورزشکاری خود به تکواندو پلاس می‌گوید:

«از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ در تیم ملی حضور داشتم و توانستم در مسابقات قهرمانی آسیا به میزبانی فیلیپین گردن آویز نقره کسب کنم؛ همچنین تا سال ۲۰۱۰ به مربیگری مشغول بودم و در نهایت از تکواندو فاصله گرفتم.

در دوره ما کسب عنوان و مدال به راحتی اکنون نبود، حتی اعزام رقابت‌ها به سختی انجام می‌گرفت و نسل ما برای پیشرفت تکواندو راه را باز کرد، البته فکر می‌کنم هیچگاه شکست‌ها، پیروزی‌ها و تجارب گذشتگان به کار گرفته نمی‌شود.

من از کودکی ورزش را با فوتبال شروع کردم؛ سپس به تکواندو آمدم و با عشق و بدون هیچ چشم داشتی به منافع مالی آن را ادامه دادم، همچنین دوره مربیگری را در کمیته المپیک پشت سر گذاشتم.

در آن دوره ما به صورت کاملا تخصصی به ورزشکاران تمرین می‌دادیم و مبارزات آنها را آنالیز می‌کردیم، با وجود پیشرفتی که تکنولوژی داشته باز هم می‌بینم که بازیکنان از تمرینات سابق پیروی می‌کنند؛ بنابراین فکر می‌کنم تجارب هم نسل‌های من باید مورد استفاده هوگوپوشان قرار بگیرد تا اشتباهات گذشته تکرار نشوند.

مجید افلاکی، بیژن مقانلو، فرزاد ذرخش، مجید امین ترابی، علی رحیم زاده و اصغر طهماسبی ملی‌پوشان تکرار نشدنی و قدرتمند آن دوره هستند که همگی بااخلاق می‌باشند و از تجربیات ارزشمندی برخوردارند.

زمانی من و فریبرز عسکری در شرایطی که برای ورزشکاران امروزی قابل تصور نیست ماه‌ها در اردو بودیم؛ از بی‌امکاناتی بر روی تخت‌های فلزی می‌خوابیدیم که مجروحان جنگی و شیمیایی را روی آن خوابانده بودند و با بدترین تغذیه تمرینات سخت و سنگینی انجام می‌دادیم، حتی داشتن گرمکن تیم ملی برای ما آرزو بود.

تکواندو در گذشته هنرهای رزمی بود و باید اوج قدرت، انعطاف، شجاعت، توان و عکس العمل را همزمان به نمایش می‌گذاشتیم؛ همچنین تکواندوکاران به معنای واقعی جنگجو بودند به طوری که ضربات سنگین وارد می‌شد و امتیازگیری بسیار دشوار بود. هیچ مبارزی جرات نمی‌کرد به وزن بالاتر از خودش برود و جذابیت مسابقات به قدری بالا بود که سالن‌ها پر از تماشاچی می‌شد.»

پایگاه خبری تکواندو پلاس | ::دنیای تکواندو :: خبر :: تحلیل :: گزارش::