شما اینجا هستید
تیتریک » آسیب دیدگی‌ام را برای حضور در مسابقات جهانی، مخفی کردم

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می¬کند.‌ روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال‌ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست.

محسن کاشی زاده ملی پوش اسبق تکواندو کشورمان و دارنده مدال نقره مسابقات قهرمانی نوجوانان آسیا و تورنمنت های بین المللی از خاطرات دوران ورزشکاری خود به تکواندو پلاس می‌گوید:

«در یکی از تورنمنت‌های بین المللی بودیم که سرمربی وقت به ما گفت این رقابت، حکم انتخابی برای مسابقات جهانی را دارد. در ذهنم است که زمان وزن کشی از ناحیه پا آسیب دیده بودم و به شدت احساس درد داشتم، به طوری که به سختی صاف راه می‌رفتم اما با توجه به شرایط حساسی که وجود داشت، می‌خواستم این موضوع پنهان بماند.

بعد از وزن کشی، در حالی که اصلا فکرش را نمی‌کردیم بازیکنان یک کشور در دور اول با یکدیگر رقیب شوند، اما پس از قرعه کشی مشخص شد همان بازی اول باید به مصاف یکی از هم تیمی‌هایم بروم؛ جالب‌تر این بود که با حریف و هم تیمی که قرار بود رقابت حیاتی را پشت سر بگذارم هم اتاقی بودیم؛ در حالی که بسیار درد داشتم، این موضوع را در تمام مدت از هم اتاقی و حریف اولین مسابقه سرنوشت ساز فردا مخفی نگه داشتم و با هم شوخی کردیم.

روز مسابقه به لطف خدا توانستم با اختلاف امتیاز زیاد پیروز شوم؛ بگذریم از اینکه در ترکیب مسابقات جهانی قرار نگرفتم ولی از اینکه با شرایط سخت و دردی که داشتم توانستم توانایی‌هایم را به نمایش بگذارم و به خوبی موقعیت را کنترل کنم از خودم راضی بودم و باورم این بود که بازهم تلاش میکنم.

کسب مدال نقره آسیا و اقیانوسیه در نوجوانی خاطره شیرین برای من است؛ اما یک سال بعد از آن علی‌رغم اینکه شرایط خوبی در آن رده سنی داشتم دچار آسیب دیدگی شدیدی شدم که باعث شد نتوانم یک سال تمام در مسابقات لیگ که ویترینی برای مدعیان تیم ملی بود حضور پیدا کنم.

به نوعی داشتم آرام آرام از صحنه رقابت حرفه‌ای کنار می‌رفتم و این موضوع به شدت برای من ناراحت کننده بود، با جدیت تمام تصمیم گرفتم با تجاربی که در آن مدت کسب کرده بودم با تمرین و تلاش دوباره احیا شوم.

بعد از آن سال سخت، به لطف خدا با شرایط عالی به میدان رقابت‌ها بازگشتم و دوبار در مسابقات قهرمانی کشور، علی رغم کسب عنوان قهرمانی و با وجود همه قهرمانان صاحب نام، فنی ترین بازیکن کشور شدم؛ آنجا بود که برای اولین بار وارد اردوی تیم ملی بزرگسالان شدم و بسیار دلچسب بود چراکه به چیزی که باور داشتم دست پیدا کرده بودم.

خاطره تلخ دوران ورزشکاری‌ام مربوط به دو سال پیش است که قراردادی با تیم القادسیه کویت بستم؛ فدراسیون تکواندو ایران و کویت و همچنین مدیران تیم القادسیه به توافق رسیده بودند و به طور رسمی سرمربی این تیم شده بودم.

به همین دلیل از محل کارم در ایران مرخصی بدون حقوق یک ساله گرفتم، کلاس ورزشی که داشتم را تحویل مربی دیگری دادم و در آن ترم تدریس در دانشگاه را تعطیل کردم. شروع به ارتباط گرفتن با بازیکنان القادسیه و تنظیم برنامه های تمرینی‌شان کردم و بر تمریناتشان نظارت داشتم.

هفته‌ها می‌گذشت و من همچنان منتظر صدور ویزایی بودم که هرگز صادر نشد. در نهایت من ماندم و همه کارها، و موقعیت های منحل شده در ایران، به دلیل اتفاقات و شرایط پیش آمده شرایط سختی را می‌گذراندم ولی باز هم لطف خدا شامل حالم شد و با تغییر مسیری که طی ‌کردم به موقعیتی رسیدم که راضی کننده است؛ در حال حاضر در حوزه علم تمرین فعالیت و تدریس میکنم و تجربیاتم را در اختیار جوان ترها قرار میدهم. فکر میکنم با داشتن ذهن قوی می‌شود با تمام مشکلات جنگید و پیروز شد.»

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::