شما اینجا هستید
اخبار برتر » ارتش‌های جهان میدان بزرگی بود

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، یکی از ویژگی های دوران قهرمانی خاطرات تلخ و شیرین است که هر ورزشکار با آن دست و پنجه نرم می‌ کند، روایت داستان های واقعی از زندگی قهرمانان که سال‌ها در صندوقچه اسرار آنها مانده و به فراموشی سپرده شده شنیدنش خالی از لطف نیست.

علی مویدی ملی پوش اسبق تکواندو کشورمان دارنده مدال نقره قهرمانی ارتش‌های جهان از خاطرات دوران قهرمانی خود به تکواندو پلاس می گوید: در گذشته مثل حالا تعدد سفر وجود نداشت؛ تمامی مسافرت ها به نفرات معدودی ختم می شد و قانونمندی خاصی برای انتخاب نفرات اعزامی وجود نداشت.

سال ۲۰۰۳ چند رویداد پیش رو داشتیم. اردوی مسابقات جهانی آلمان، قهرمانی نیروهای مسلح و رقابت های دانشجویان جهان به صورت همزمان برگزار شد که در این اردوها حضور داشتم. تلاش می کردم تا شانس خود را برای حضور در مسابقات جهانی امتحان کنم.

در آن ایام تمامی مدعیان و صاحب نامان تکواندو را در مسابقات انتخابی تیم ملی و مسابقات لیگ شکست داده بودم. نظر کادر فنی برای رقابت های جهانی آلمان روی هادی ساعی بود. در آخرین روزهای تمرینی، فشار تمرینی افزایش پیدا کرده بود؛ به غیر از آن خودم هم به تنهایی تمرین می کردم. متاسفانه از ناحیه ران پا دچار آسیب دیدگی شدید شدم، اما از تمریناتم کم نکردم.

به عنوان یکی از نفرات اعزامی در ترکیب تیم ملی تکواندو کشورمان برای حضور در مسابقات قهرمانی ارتشهای جهان قرار گرفتم. من به همراه یوسف کرمی، امید غلامزاده، فرهاد اصلانی، مهدی احمدی، محمدرضا مهدیزاده، ابراهیم افتخاری و فرهاد اصلانی عازم مسابقات شدیم. به آلمان رفتیم، از آنجا عازم اتریش و سپس کرواسی شدیم.

شب قبل از آغاز رقابت‌ها، به محل برگزاری مسابقات رسیدیم. تا روز مسابقه من، دوستانم از دور رقابت ها کنار رفته بودند و یوسف کرمی کسب مدال کرده بود. این مسئله بار روانی زیادی را به من تحمیل می‌کرد. نهایتا، حریفان خودم از کرواسی(میزبان)، کانادا(کره ای اصل)، اردن(عنوان دار جهان و آسیا) را شکست دادم و به فینال مسابقات رسیدم. در رقابت نهایی به حریف کره ای (رقیب ساعی در المپیک) باختم و کار من با مدال نقره به پایان رسید. متاسفانه در گذشته داوری مسابقات تکواندو کمی سوگیرانه و به سمت کره ای ها بود.

با اینکه ساکن تهران بودم، حتی در روزهای تعطیل هم استادیوم آزادی را ترک نمی کردم و تمریناتم را پیگیری می کردم. به دلیل آسیب دیدگی ورزش قهرمانی را خیلی زود کنار گذاشتم. پس از بهبودی برای حضور دوباره تلاش کردم اما ترجیح من نهایتا بر آن شد که به ادامه تحصیل و کار بپردازم.

در مسیر موفقیت ورزشی ام با قهرمانان بزرگی هم مسیر بودم و با آنها زندگی کردم. مربیانم زحمات وصف ناپذیری را برای من تقبل کردند که دست همه آنان را می بوسم. جا دارد از زحمات مربیان خود غلامحسن ذوالقدری، ایرج میررفیعی، ناصر برجی، سعید نریمانی، محمدرضا زوار، مرتضی کریمی، مجتبی نظم ده، اصغر فتحی، مرتضی سلطانی و زحمات جلال چروکی تشکر و قدردانی نمایم.

پایگاه خبری تکواندو پلاس | :: خبر :: تحلیل :: گزارش :: دنیای تکواندو ::