شما اینجا هستید

اخبار برتر » از زندگی سخت و استفاده از «فرغون» به جای «ویلچر» تا رکوردزنی در پارالمپیک

Rate this post

به گزارش پایگاه خبری تکواندو پلاس، هاشمیه متقیان بانوی مدال آور طلایی مسابقات پارالمپیک در رشته پرتاب نیزه در توصیف لحظات رکورد زدنش اظهار داشت: از خوشحالی نمی دانستم چه کنم چون برای این لحظه ۵ سال تلاش کردم. اکثر ورزشکاران در مسابقات به خاطر جو مسابقه، حضور داوران و استرس موجود کمتر از رکوردهای تمرینی خود می زنند اما من بهترین رکورد خودم را در پارالمپیک ثبت کردم. رکورد ۲۴ متر و ۵۳ را زدم. با تمام توانم برای پرتاب سوم رفتم و کل توانم را گذاشتم.

متقیان تصریح کرد: بعد از پیروزی در پارالمپیک اولین نفر به خواهرم زنگ زدم چون پدرم گوشی هوشمند نداشت و برای خواهرم گریه کردم. خواهرم می گفت «روی مدال نقره حساب کرده بودیم گل کاشتی» خودم هم باورم نمی شود این همه حرکت را انجام دادم و وقتی پیروز شدم در حال خودم نبودم.

وی درباره خطاهای پرتاب نیزه بیان کرد: نباید لگنمان از نشینمن گاه بلند شود و یا پاهایمان لرزش پیدا کند چون این موارد خطا محسوب می شود. نوک نیزه باید با چمن برخورد کند و اثر آن روی چمن بماند نباید نیزه با کمر به چمن برخورد کند. پرتاب چهارمم ۲۴ متر و ۴۲ بود که آن هم رکورد را رد کرده بود.

برنده مدال طلای پرتاب نیزه در پارالمپیک افزود: یک سال بعد از تولدم تب شدید داشتم مادرم مرا به مرکز بهداشت برد به خاطر اینکه به من واکسن فلج اطفال زدند دو پایم معلول شد. از سال های اول ابتدایی فهمیدم که دو پایم معلول است. سخت بود ولی خانواده ام نگذاشتند در خانه منزوی شوم. تا چهارم ابتدایی پدرم و برادرانم با فرغون مرا به مدرسه می بردند و نمی توانستند به خاطر شرایط مالی برایم ویلچر بخرند چون در خانواده پر جمعیت بودیم و پدرم کارگر ساده بود. همه خانواده در موفقیت من تاثیر گذار بودند به خصوص برادرانم و پدر و مادرم چون به ادامه تحصیل و ورزش تشویقم می کردند و می گفتند همیشه متکی به خودت باش.

متقیان عنوان کرد: از اول راهنمایی پذیرفتم که معلول جسمی حرکتی هستم و باید به خودم متکی باشم و کارهایم را خودم انجام دادم. از آن به بعد با دو عصای آهنی که پدرم برایم درست کرد راه می رفتم. از کلاس پنجم ابتدایی دوستانم که در مدرسه ورزش می کردند مرا بازی نمی دادند و من آن ها را تهدید می کردم «اگر مرا بازی ندهید با عصا می زنمتان» بیشتر به خاطر اینکه نگران سلامتی من بودند و مرا بازی نمی دادند اما من والیبال را بسیار دوست داشتم به دوستانم می گفتم بگذارید فقط سرویس بزنم. وقتی پیش دانشگاهی بودم در اتوبوس با دو ورزشکار اهوازی آشنا شدم و آن ها ورزش معلولان و جانبازان را معرفی کردند.

وی توضیح داد: وقتی از پارالمپیک برگشتیم استقبال خوبی از من در تهران و اهواز شد. همه مسئولان و همشهریانم حضور داشتند و سنگ تمام گذاشتند. بعد از مسابقه از خوشحالی خوابم نمی برد. مدال طلا را به افشین حیدری مدیرکل ورزش و جوانان استان خوزستان تقدیم کردم چون از من حمایت های زیادی کرد. شان پدر و مادرم بالاتر از این است که مدال طلایم را به آن ها تقدیم کنم.

بانوی قهرمان ایرانی ادامه داد: اگر قرار باشد فیلمی از زندگی ام ساخته شود دوست دارم شهره لرستانی نقشم را بازی کند.

متقیان اظهار داشت: وزنه زدن و تمرین های عادی بدنسازی سالن، تمرین بدنسازی روی سکو برای انعطاف بیشتر بدنمان جزو ضروریات پرتاب نیزه است. عضلات پهلو و کمر هم باید قوی باشد تا بتوانیم با قدرت بیشتری نیزه را پرتاب کنیم. در تمرینات اصلا ناامید نشدم و هیچ وقت از تمرینم کم نگذاشتم روزی چهار ساعت تمرین داشتم، توکل به خدا کردم و مطمئن بودم نتیجه تلاش هایم را می گیرم.

وی گفت: ۶بار قبل از مسابقات پارالمپیک تست دادم چون رنک دوم جهان را دارم و حساسیت زیادی روی من بود. چون محدودیت سنی نداریم می توانیم تا زمانی که رکورد می زنیم مدال کسب کنیم. رکوردی که من ارتقا دادم رکورد رقیبم بوده است او زنی ۶۲ ساله است که رنک پنجم جهان را دارد.

متقیان ادامه داد: در طول این سال ها دو بار به انتخابی مسابقات والیبال نشسته روی آوردم ولی به خاطر فیزیک بدنی پذیرش نشدم و بعد به ورزش انفرادی رفتم که پرتاب نیزه را انتخاب کردم.

پایگاه خبری تکواندو پلاس | ::دنیای تکواندو :: خبر :: تحلیل :: گزارش::